Trouwen en kindjes

Trouwen en kindjes

Lees meer over opvoeden en de leuke dingen die daarbij komen kijken, maar ook de irritaties en perikelen die wij allen uit het opvoeden herkennen. Dit keer: Bo [van Belle] is getrouwd en haar kindjes trouwden natuurlijk mee!

Zo! Nieuwe week is begonnen. Althans, jullie zitten er al eventjes in, de mijne is zojuist begonnen.

Best een dingetje; nooit meer die jurk aan. Nou ja... nooit... kijk niet raar op als je iemand bij de supermarkt met een trouwjurk aan haar boodschappen ziet doen hoor. Dat ben ik dan waarschijnlijk. Voordeel weer dus voor de man/bruidegom: die heeft daar geen last van. Die kan elke dag zijn trouwpak aan als hij dat wilt, zonder aangekeken alsof je een of andere malloot bent die padje af is!

 

Nog elke dag kijk ik naar de jurk en denk ik met groot plezier terug aan een prachtige en hartverwarmende dag. Zoals iedereen zei, zulke feestjes wil je wel elk jaar. Vrienden van ons hadden daarom besloten afgelopen jaar hun 5-jarig huwelijksfeest te vieren. Groot gelijk. Waarom wachten tot 12,5 jaar? En dan ook gewoon weer vrolijk je trouwjurk aan doen! Het is immers je 'trouwfeest'! Ik zeg: DOEN! 

 

ANNNNNYWEEEJ...

 

De witte broodsweken zullen wij met pijn en moeite achter ons moeten laten. Het gewone leven gaat immers door. Nog met een half sneetje witbrood op een nog volle roze wolk begin ik fluitend de nieuwe week. Genoten van een fantastische bruiloft. Nog even terugdenkend daaraan hebben wij ook daarvan weer geleerd hoe puur kindjes zijn. 

 

Het maakt een kind immers niet uit hoe je eruit ziet, of je wel of niet trouwt en hoeveel of welke mensen er bij zijn op je trouwdag. "Jij bent mijn mama en ik wil nu aandacht". Zo was dat de non-verbale reactie van onze jongste toen de receptie begon. Een heerlijke luie stoel tussen ons in neergezet met de gedachte dat hij daar lekker kon zitten en zo evengoed bij ons was. Nee hoor, dat was niet de bedoeling. “Jij moet evies mij vasthoude mama!” of "jij moet evies nu met mij spele mama".  

 

En zo geschiedde. Een receptie met een lodderig kindje van 15kg anderhalf uur op je arm is ook topsport. Fijn om te weten dat ik toch nog ergens een paar spiertjes heb rondhangen met wat kracht erin. Maar wel heerlijk als je kleintje dat doet! Helemaal als hij nooit zo plakkerig is en nu continue bij je wilt zijn. Niet helemaal de juiste timing natuurlijk, maar we lieten het over ons heen komen. Ze zijn immers zo klein, zij weten ook niet wat hun overkomt. Rennen, spelen, hangen, zitten, liggen. Alles kon. De kleine was uiteindelijk, na verloop van tijd, zijn gang ook maar weer gegaan, en ik kon zelf ook na het schudden van alle handjes even 'mengen onder de mensen'. En zonder dat ik het wist liep ik met een speenkoord vast geklipt aan mijn jurk. Zo voel je je als moeder tenminste weer een beetje normaal. Automatisme. Een stukje ‘alledag’ om je heen en aan je vast. Waar ik het al niet eens meer in de gaten had, keken onze gasten mij aan met een afkeurende blik: dit is toch geen trouwjurk accessoire???

 

Nee, dat is het niet. Maar als je moeder bent hoort dat er gewoon bij. Papa liep ook netjes met een 'door-hem-zelf-'s ochtends-vroeg-netjes-klaar-gezette-luiertas' En waarom ook niet? Papa en mama ben je immers altijd op de eerste plaats. Je ogen stop je op deze dag ook niet in je zak, hoe graag je dat misschien ook wel even zou willen op je eigen 'grote dag'. Je staat altijd aan. Voelsprieten en zintuigen, op automatische piloot bestuurd in jouw eigen ingebouwde systeem die je op de geboortedag van je kind gratis en voor niets erbij geleverd kreeg. En dat is goed. Zo hoort het. Zo is je leven. Prachtig idee, prachtig gevoel om te weten dat je dit met je kindjes samen kunt vieren. Ook al loop je met een speenkoord aan je jurk en een luiertas in je hand, om de poepluier te verschonen terwijl je je mooiste trouwjurk aan hebt en een half uur geleden al op je eigen feestavond had moeten "shinen".

 

Zo moet assepoester zich dus gevoeld hebben op die ene mooie dag; 'mama poets' die voor één dag een prinses mocht zijn. Alleen....hoefden wij niet om 00:00 uur naar huis ;-). 

 

Het was geweldig en onvergetelijk! 

Reacties

Wees de eerste om te reageren...

Laat een reactie achter
* Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.
* Verplichte velden
Wij slaan cookies op om onze website te verbeteren. Is dat akkoord? Ja Nee Meer over cookies »