De eerste schooldag

De eerste schooldag

Beleef de gezelligheid en vrolijke 'mee-maak-gebeurtenissen' in onze winkel samen met ons mee. Volg ons blog en blijf op de hoogte van de leukste nieuwtjes, weetjes, bijzondere gebeurtenissen, must-haves, must-knows, mama perikelen, hormoontjes en alles wat hoort bij mama zijn, baby's krijgen en kindjes opvoeden. Lees je met ons mee?

Ken je dat ?? 'Die eerste schooldag staat voor de deur'. Die ene eerste dag waar 'ook jij' voor het eerst het schoolplein op loopt die bommetje vol staat met allemaal ervaren schoolplein papa's en mama's. Ja, nou, dat dus. Zie ik er tegenop? Nee hoor, helemaal niet. Mijn kind gaat gewoon voor het eerst naar school. 'T is niet dat ik voor het eerst naar school ga ofzo.... of toch wel? 

 

Nou daar ga je dan. De eerste schooldag van je kind. De oudste, de eerste. Vorige week al wat proefochtenden gehad. Want ja, die zijn ook nodig. Achteraf besefte ik mij dat deze niet alleen voor het kind zijn, maar duidelijk ook voor de ouders, want dat 'wennen' is toch best even een dingetje. Alles ging goed. En dan nu.... voor het 'eggie'. Stoere bink met zijn nieuwe 'Brandweerman Sam' [want die is namelijk vet cool] rugtas. We stappen de auto uit en lopen met zijn allen naar het schoolplein. En als moederzijnde stel ik mezelf een houding van 'relax people, ik weet heus wel wat ik doe'. En eventjes voelt het weer alsof het mijn eigen eerste schooldag is. Waarom is het toch zo dat de schoolpleinmoeders bewust of onbewust altijd een houding en/of uitstraling hebben van "joh, ik heb alles onder controle en ik ben nooit te laat - maar ja, daar moet jij nog aan beginnen natuurlijk?" Wat is dat toch? Kennelijk doen we dat zelf en maken wij dat elkaar wijs. Zal vast wel een vrouwen tik zijn. Vrouwen screenen, houden zich daar wat meer mee bezig en letten daarop. Hebben mannen dat eigenlijk? Vast wel. Ok niet alle mannen..... natuurlijk. Nou goed, waarschijnlijk heeft een enkele man dat maar. Een man met ongetwijfeld vrouwelijke trekjes. Kan toch niet anders? 

 

Vorige maand begonnen met op tijd mijn wekker zetten zodat we daar aan gewend waren zodra het echt moest gaan gebeuren. Guess what...das dus niet gelukt. Nee, wat wil je ook met de feestdagen tussendoor. Dat is een beetje hetzelfde als wanneer je zegt: op 1 januari ga ik beginnen met de lijn. En op 2 januari vier je al Blue Monday. Nee, niet gelukt. Dus gewoon op de dag zelf, vroeg eruit. Drie wekkers gezet, want het zal je niet gebeuren dat jij, 'die nieuwe moeder', als een malle te laat op het schoolplein aan komt sjezen. Nou, ook dat was een illusie, want dag 1 en gewoon te laat. Dat gebeurt dus ook. Op deze ochtend ben ik er meteen al achter gekomen dat ik mijn kind [die alles zelf wilt doen - schijnt bij de leeftijd te horen] het beste meteen 's ochtends om 07:00 uur zijn schoenen aan kan laten trekken om er voor te zorgen dat hij om 20:30 uur zonder stribbelen en strubbels netjes in de klas op zijn stoeltje zit. 

Maar, ik hield mijn gezicht in de plooi. Nee hoor dames, alles onder controle. Ik moeite met aanpassen? Moeite met vroeg op staan? Meid welnee, wij zijn altijd al op tijd wakker. Het liefst vertel je er nog bij dat je al het complete avond eten hebt staan koken [wat wel echt waar is trouwens] en een appeltaart hebt staan bakken, en de grote schoonmaak vanochtend allemaal al heb staan doen. Maar goed. Dat zeg je dus niet, want DAT IS HELEMAAL NIET NODIG. We praten onszelf dat aan en come on... it-is-just-school! Maar als we onszelf dat allemaal aanpraten, dan speelt dat kennelijk onderling wel een grote rol.
We zeggen het niet... maar het is er wel. 

 

Wat een toestand. Jeetje, je kind gaat voor het eerst naar school. Big deal! Loslaten heet dat. Zo raar is dat toch niet? Alhoewel het weer voelt alsof je kind net je buik hebt verlaten en je dat momentje hebt dat je beseft dat je kind voor het eerst van je gescheiden is [terwijl hij gewoon in zijn wiegje naast je ligt] zoiets dus. 

 

En waar je dan bang voor bent gebeurt: allemaal zien ze een nieuw gezicht. Je wordt gescreend, gespot en even aangesproken.
"Oh meid, kijk nou, nu mag jij ook he!"
"Gaat het met je [ik stond niet eens te huilen ofzo!]"
"Tja dit zijn van die momentjes he', nou sterkte en succes hoor!".

Ja dit zijn van die momentjes, dus laat me dan ook maar even als je zo goed weet wat ik voel. Maar dat zeg je natuurlijk niet, dat denk je alleen maar. 

En al helemaal niet te spreken over de angst dat je meteen wordt toegevoegd aan alle whatsapp alarm groepsappen, speel afspraken, ehbo sneeuwbal lijnen en hulpmoeder apps etc. Want ja, dat hoorde ik hier en daar. En of dat zo is weet ik niet. Maar groepsapps... het zijn al zoveel apps tegenwoordig. Geef me even de tijd om aan school te wennen en dan de rest s.v.p. Ze zouden dat toch niet meteen doen? Nee toch? 

 

Al met al valt die eerste dag school best wel mee. Ik hield mij groot met de wen-ochtendjes, en wimpelde het weg met de gedachte 'de echte dag komt volgende week pas'. Maar eigenlijk vond ik de wen-ochtendjes veel erger. En toen het eenmaal zover was, was het goed. Ik was als mama dus ook 'gewend' intussen. Helemaal niet erg. En die schoolplein papa's en mama's zijn eigenlijk hartstikke lief. Je moet alleen een beetje om je tijd denken want een praatje is niet even een praatje, nee voor je het weet sta je zo lang te kletsen dat je net zo goed kunt blijven staan om je kind weer mee naar huis te nemen. Shit, nou geen boodschappen halen dus. Dat vanavond maar met 2 kids samen gaan doen. Handig weer dit. 

 

En met het feit dat ik meteen een afspraak in the pocket heb om 'aankomende vrijdag even een bakkie doen' bij een andere moeder, heb ik het eerste kletsuurtje over kinderen al in handen.

 

En dan besef je ineens, "ik ben een schoolplein-moeder". Maar is dat nou zo erg? 
Papa's en mama's hebben immers op deze dag ook gewoon weer even hun 'eerste schooldag' en moeten ook weer wennen en leren. 

 

Hij had in ieder geval wel hele leuke en super stoere kleertjes aan.... 

Wij slaan cookies op om onze website te verbeteren. Is dat akkoord? Ja Nee Meer over cookies »