Boodschappen met je kind is piece of cake!

Boodschappen met je kind is piece of cake!

Lees meer over opvoeden en de leuke dingen die daarbij komen kijken, maar ook de irritaties en perikelen die wij allen uit het opvoeden herkennen. Dit keer: Boodschappen doen met je kindje. Hoe gezellig is dat!

Just another manic Monday... nee... Tuesday

 

Gebaseerd op een waar gebeurt verhaal. Een eigen ervaring van afgelopen juni op een nog ietwat koelere zomerdag. 

 

Dinsdag is mama-dag-boodschappen-dag.
En tevens steevast een dag die altijd helemaal anders loopt. Zélfs als je niet eens een planning hebt,dan loopt hij nog helemaal onderste boven. En dat is best een kunst. Is het niet meteen bij het wakker worden, dan is het wel ergens in de middag. Hoe dan ook.... dinsdag is gewoon altijd hopeloos. Altijd te laat, en het wordt op deze dag op de een of andere manier altijd ‘een broodje als avond eten’. Gedoemd te mislukken. 

 

Soms denk je wel eens...’serieus? Moet dit nou echt???’. Of 'soms' denk je dat heel veel, elke dag, elke minuut en wordt het gewoon een constante gedachte. De een heeft dat nooit, en bij weer een ander ‘it’s just part of the day’.

 

En dit was weer zo'n dinsdag die het toppunt bereikte. De dag is nog niet begonnen of alles loopt alweer helemaal in de soep. Van die dagen dat je denkt: ok, mag ik deze dag even opnieuw beginnen? Take 2?

 

Na een brulaapje met een ochtend humeur completely chagrijnig in de klas afgezet te hebben (kom ‘ns hier, even een dikke knuffel van mama, ik kom je zo weer halen, niks aan de hand, je hoeft niet te huilen omdat je sok scheef zat in je schoenen. Hij zit nu weer recht en alles is weer goed, voel maar. Daaaag lieverd, heel veel plezier!! Zwaai zwaai zwaai zwaai), zijn we aangekomen aan de volgende taak: de wekelijkse boodschappen dus (ik snap nu waarom ze het ‘de wekelijkse boodschappen noemen, want het is letterlijk iets waar je ongeveer de hele week mee bezig bent)...... samen met de jongste telg van 2 jaar. Heel gezellig. Echt waar. Schattig hoor. Kereltje trekt altijd bekijks. Sjansen en glimlachen naar iedereen.
Maar zóóó onhandig! Bloed, zweet (heel veel zweet) en tranen, en vooral blijven glimlachen.

 

 

Ondertussen had een mens al 3 keer de boodschappen binnen kunnen hebben. Mama mag ik dees?, mag ik die?, mag ik uit? mag ik spelen? Mag ik soeppie? Zolang ben je bezig met een smurfje in je karretje (uit de kar, in de kar, uit de kar - lees: midden in de gangpaden overdwars liggen en de vloer opdweilen met z’n knappe kleertjes).

 

Waarop je vervolgens blij bent dat het hele zooitje in de kar zit. Afgerekend en wel, en je auto al naar je lonkt om de kleine man in te kunnen zetten, zodat er rustig met ‘vrije handen’ de boodschappen in de auto geladen kunnen worden. Ware het niet dat er zo nodig tegen een stoeprand op moest gebotst moest worden -> de bovenste boodschappen krat (MET NATÚÚRLIJK DIE DOOS EIEREN ERIN) een dubbele salto maakt, en een spectaculaire lancering creëert, midden op straat waar nét een auto aan komt rijden. Ja.... we hebben immers allemaal geleerd dat je niet keihard op je rem mag trappen als er een dier onverwachts zomaar voor je auto schiet, want dat is loei - gevaarlijk!
Laat staan dat je dan gaat remmen voor een doos eieren en een stel rollende champignons! Nee, natuurlijk niet! Dat snap ik ook wel van die beste man.

 

Zelfs mijn allerkleinste drukte makertje snapt dat dit niet echt de bedoeling was, en is er stil van. In afwachtende houding blijft hij zowaar netjes bij de kar en kijkt toe hoe mama dit nu gaat oplossen.

 

Nou.... dan heb je dit ook een keertje meegemaakt. Van die dingen waarvan je hoopt dat het nooit gebeurt. Er zijn vele ergere dingen natuurlijk. Maar dit gebeurt altijd net als de hele parkeerplaats vol staat en het krioelt van de mensen, en dan is het wel eens lekker als je dat figuurlijke gat in de grond kan open trekken om in te springen. Floep! Dicht! (Kind wel mee natuurlijk). Ik was het niet!

 

Een voorbij ganger die ‘t nog even nodig vind om in de doorloop te roepen ‘nou meid, dit had je ook vast niet in de planning haha!’

 

Wijselijk geef ik alleen een glimlach en zeg verder maar niets op deze totaal nutteloze opmerking waar we op dat moment absoluut niet op zitten te wachten.

 

Ok... take it easy en niet om je heen kijken. Gewoon doen alsof niemand dit zag. Onder het mom van “shit happens”, nemen we de ‘stay cool’ houding aan. Je bent immers een proffessional en dealt dagelijks met deze crap. Met een relaxte blik parkeer ik rustig het winkelwagentje bij de auto.
Auto open, kindje erin [no worries, het was fris buiten en de achterklep open en ik stond binnen een straal van 2m bij de auto. Dus nee ik laat mijn kind niet onbewaakt achter], en vervolgens met een ‘niks aan de hand- move’ richting het gesneuvelde krat lopen om alle overlevenden (verse groenten, brood en vleeswaren etc etc) in terug te doen. Daarna richting de prullenbak om de ‘ge-re-stylde’ champignons met geklutst ei daarin te deponeren. Een boel smurrie aan de handen doet de toet ook niet blozen. Nee hoor, want als proffessional mama hebben wij natuurlijk altijd en overal smoelendoekjes bij de hand, dus ook in de auto.

 

Nog net even voor het instappen een ‘chille’ glimlach en een wuifje gegeven aan de loerende ooggetuigen van dit spektakel. daaag ladies. En we laten onszelf smoothly in de auto stappen.

 

Zo. Peace of cake... easy. 
Deur dicht en even tot 10 tellen met in het hoofd een boel woordjes die je niet hardop mag uitspreken, want je kleintje zit achterin en dat is niet netjes...... pfffffff en blaas weer uit.

 

Je rijd weg, snel naar huis om de boodschappen uit te laden. 

 

“Zooooo, nou dat was even gek he lieverd! Deed ie zomaar vallen?”

 

“Ja mama, boogappies valle he! Boem!”

 

Lekker naar huis. Kleintje lekker spelen. Mama de boodschappen uitpakken en de dagelijkse huishoudelijke taken even doorlopen.

 

En ‘s middags? Stappen we alsnog op de fiets met 2 kids, terug naar de supermarkt om die champignons en eieren opnieuw te kopen, want ja.... die had je niet voor niets gehaald. Duh!

 

Straks ‘even’ lekker koken.
Nou ja, even..? We weten allemaal hoe lang dat kan duren. Er komt vast nog wel weer iets tussen waardoor we te laat zijn met koken. Altijd een verrassing hoe laat we aan tafel kunnen en of uiteindelijk hetgeen geserveerd gaat worden wat we in de supermarkt gehaald hadden.

 

Toch maar weer een broodje vandaag. Morgen kookt mama wel weer. 

 

Gewoon een doodnormale mama-dag.

Reacties

Wees de eerste om te reageren...

Laat een reactie achter
* Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.
* Verplichte velden
Wij slaan cookies op om onze website te verbeteren. Is dat akkoord? Ja Nee Meer over cookies »