Bo & Blog | Mam, sorry voor alles

Bo & Blog | Mam, sorry voor alles

Bo en Belle blogt erop los! Naja... voor zover mogelijk dan. Wij delen graag onze verhalen en ervaringen die wij ook weer van anderen horen. Dit keer een speciale brief aan alle mama's. Lees je met ons mee?

Deze brief is toegewijd aan ALLE mama’s:

Mama,

Sorry voor alles. 

Dekt dat de lading?

Dekt dat die lading strijkwerk die ik je jarenlang heb bezorgd?

Die oneindige bult was?

Die eeuwige hoeveelheid slingerende schoenen en tassen?

Die puberale perikelel en uitgeschoten hormoontjes in mijn puberteit?

Die keren dat je thuis met een kopje thee zat te wachten en ik buiten aan het spelen was zonder het te vertellen?

Die keren dat ik je niet zei waar ik was?

Die keren dat ik te laat thuis kwam en jij bezorgd was?

Het dwarsliggen als peuter puber? 

De zwaar opgelegde drama queen momenten?

Of het brullen als wij onze zin niet kregen als kind zijnde? 

Die keren dat ik te laat met mijn huiswerk aan kwam sjouwen en jij tot laat in de nacht of al heel vroeg in de ochtend moest zitten om te overhoren? 

Toen ik je blouse had aangetrokken, die jij net had gestreken omdat je die aan moest voor een nette gelegenheid die dag. 

Toen ik met mijn stront schoenen door het huis banjerde en jij het net allemaal schoon had?

Toen ik de hond niet had uitgelaten en jij dat alsnog moest doen toen je uit je avonddienst kwam?

Toen ik jouw met liefde gesmeerde broodjes onder mijn bed verstopte en op school liever saucijzenbroodjes at? 

Toen ik stiekem geld had gepikt om een doosje magnum ijs te halen waarvan je zo nadrukkelijk had gezegd dat het niet mocht?

Toen ik zo mega kwaad was omdat ik mijn zin niet kreeg en tegen je zei dat je de stomste moeder op de wereld was? 

Toen ik zogenaamd mijn spullen had ingepakt en ergens anders wilde gaan wonen?

Toen ik vele avonden jouw ‘mama tijd’ heb ontnomen omdat ik besloot om de boel op zijn kop te zetten in mijn slaapkamer en tot heel laat wilde spelen?

Toen ik met de tuinslang aan het spelen was en bedacht om alle ramen even flink nat te spuiten… die jij net had gelapt? Sorry.

Toen ik door de door jou net aangeharkte blader hopen heen banjerde?

Toen ik het warm eten, van jullie zuurverdiende centjes, onderste boven op de grond kletterde omdat ik er geen trek in had?

Ik de sleutels meerder malen had verstopt en jij daardoor te laat kwam?

Ik zo tegen je schreeuwde?

Toen ik...... nog zoveel andere irritante en bezorgde kinderfratsen had uitgehaald?

 

Dat kan die lading toch niet dekken? 
Het hoort immers wel gewoon bij de groei en ontwikkeling van baby/kinder/puber jaren. Maar toch….

'Als je later groot bent en zelf kindjes hebt zul je het allemaal veel beter begrijpen'. 

Dat hebben wij en onze vriendinnen regelmatig gehoord van onze ouders. Op vele verschillende zaken en discussies die plaats vonden. 

 

Maar deze is toch wel echt een binnenkomer hoor. We weten het allemaal. En het houden van is ENORM. Maar het respect voor je ouders groeit gewoon nog een keer met 10x zoveel als je zelf zo'n klein draakje[s] hebt. 

 

Mam ik moet je wat bekennen. 
Wat is het toch heerlijk om kind te zijn. Lekker alles doen wat je wilt doen, geen zorgen, geen werkdruk, niks. Gewoon eten, slapen, ademen, drinken, poepen, plassen, lachen, brullen, en alles doen wanneer je er zin in hebt. En zo hoort het. Laten we dat voorop stellen. Zo hoort het als kind. Het zou ongezond zijn als je dat niet hebt als kind. Die wijsheid kwam later wel toen we zelf ouder werden. 

 

Een moeder of een vader zie je nooit als vanzelfsprekend. En iedereen beleefd zijn ouders weer op een eigen manier. Sommige mensen hebben alleen een vader, die vader en moeder tegelijk moet zijn. Of andersom. De meeste kids hebben twee ouders. Maar ook dat heb je in verschillende woon en leefsituaties. De een is er meer voor zijn kind als de ander. Maar feit blijft: als ouder zijnde heb je een beste taak.

Zo ben je niet alleen opvoeder, maar voer je gedeeltelijk ook taken uit als taxi chauffeur, politie-agent, kok, mediator, assistente, coach, fotograaf, scheidsrechter, interieurverzorgster, ziekenverzorgende en ga zo maar door. Naast de structurele taken heb je ook de incidentele klusjes die gedaan moeten worden; op kraambezoek, nieuwsbrieven lezen van school [wat dus inhoud dat je een complete krant moet uitpluizen], cadeautjes voor de juffen aan het einde van het schooljaar of de herinrichting van de woonkamer. En dit alles is dan nog niet eens inclusief de dagelijkse verrichtingen die gedaan moeten worden. Dan is het wel fijn om je taken een beetje op orde te hebben.

 

Mam, ik heb jou nooit als vanzelfsprekend gezien. Nooit. Maar bij jou leek alles wel automatisch en vanzelf te gaan. Je deed alles en je was mega snel. Maar wat je zelf als kind daarom dus ook niet mee krijgt is hoe jij je ouders als kind bezighoud, 24/7. Alles is heel normaal als kind. Lekker bezig zijn. En soms stieren als duiveltjes. En alles is volkomen vanzelfsprekend en logisch. Ook later, als je ouder wordt. Wanneer je leert dat het allemaal niet vanzelf gaat. Ook dan bedenk je gewoon dat het evengoed vanzelf gaat als je zelf een kindje op de wereld hebt gezet. ‘I can do this’, het hoort bij je dus dit kan ik gewoon. Easy. Want dat hoort gewoon zo. Dat krijg je erbij, dat zesde zintuig en een stel voelsprieten, zoals onze mama altijd zegt. Beetje jammer alleen dat je er geen extra batterij bij krijgt voor jezelf als ouder zijnde. Of zeg maar gerust een dikke vette turbocharged 6-cilindermotor met 335 paardenkracht. Zoiets zou echt wel heel fijn zijn. 

 

Maar mam, bij jou stond alles gewoon netjes op tafel rond etenstijd, en soms zelfs al het eten voor morgen klaar. In mijn herinnering was het nooit een rotzooi en was alles altijd schoon. Of leek dat maar zo? Had jij misschien stiekem een geheime kast waar alles in gegooid werd zodat wij het niet konden zien? Was dat misschien iets wat jij ’s avonds rustig allemaal ging uitzoeken als wij sliepen? Had jij wel mama-momentjes voor jezelf als wij sliepen? Of was jij toen gewoon nog keihard aan het werk om alles weg te werken van de hele dag?

 

Hoe moe je ook kunt zijn van de hele dag eten maken, het aanrecht schoonmaken voor de zoveelste keer, de smoelendoekjes wederom weer in je handen hebt, 30x roepen 'niet doen' 'jongens afblijven', 'wil je daar niet op klimmen' etc etc etc, achter ze aanrennen, een kind van de tafel of de vensterbank af plukken, kliederwerk opdweilen. En dat alles in herhaling. Want je moet namelijk altijd een paar keer roepen voordat ze je daadwerkelijk 'horen'. Je probeert de was te doen. Strijken ben je allang al mee gestopt. En  over het eten maar niet te beginne.n Waar je ’s ochtends een wereldse planning hebt om als perfecte huisvrouw de hele dag ‘controle’ te hebben en lekker de kokkerellen voor je gezin, ben je vervolgens blij als je ’s avonds gewoon een kant en klaar supermarkt pakketje in de koekenpan kunt donderen.

 

Hoe je het ook deed…

Mama, R-E-S-P-E-C-T for you.

 

You are the best! Wij zijn jullie mama's allemaal super dankbaar. En er komt een dag dat wij het allemaal net zo goed kunnen als hoe jullie het hebben gedaan. 

Toegewijd aan alle mama’s!
En een hele mooie fijne moederdag, die jij elk jaar dubbel en dwars hebt verdient!  

 

We love you

Xxx van ons, nieuwe jongen mama’s en papa’s

 

Reacties

Wees de eerste om te reageren...

Laat een reactie achter
* Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.
* Verplichte velden
Wij slaan cookies op om onze website te verbeteren. Is dat akkoord? Ja Nee Meer over cookies »